Kurumamış kan, yüzünde. Şaşkın baktığın elin, küçücük. Küçücüksün. 

    Bazen, en iyisi, hiç kimsenin söyleyecek hiçbir şeyinin olmamasıdır.

         

    Çünkü özgürlükle başlar, tutsaklığa evrilir ve eni sonu insanın içini oyan bir düşmana dönüşürdü.

    

    Zamana yayılmış bir vedalaşmaydı.

   Sen ima'sın,kalabalık. 

    Köy yolunda durdu, indi. Dinlenme tesislerinin bakımsız tuvaletlerine doğru yollandı. Üzerinde '1TL' yazısıyla ak bir kağıt sarkan masada kibirli bir kolonya ile özenle üst üste dizilmiş peçeteler gördü. İki dirseğini masaya, çenesini de ellerine yaslamış on yaşlarında bir çocuk, tüm bezginliğiyle, adamı izledi. Adam kuru ellerle girip ıslak ellerle çıktı. Peçeteyle elerini kuruladı. Kendisine uzatılan ucuz kolonyayı avuçlarına yayıp burnuna götürdü, keskin limon kokusunu içine çekti, lağım kokusunu duymaz oldu. Cebinden çıkardığı madeni parayı masaya bıraktı gitti. Çocuk sonraki müşterisini aynı bezginlikle karşıladı.

    Kurumuş ellerimiz. Koca deniz ılıtamamış akşamlarımızı. Yıkık bir binanın içinde, şu vakit, bir çift kedi gözüyüz.