Karaköy’e inen rüzgarmışız. Sarı ışığa, askıda turuncu yeşil keten kumaşlara, tütsü dumanına çarpa çarpa, yokuş aşağı… Rıhtıma göz atmış, kapanmaya yakın girmişiz tramvaydan içeri. Uzun boynunda notaları açılan koku, avuç içlerinde ılık çizgiler, kulağımızda Jeff Buckley’in yumuşak sesi… Dışarıda yağmur atıştırıyor. Çiğ ışık Sirkeci’yi soran rastalı kadının yüzünde kırılıyor. Camdan dışarı, kalbimizden içeri bakıyoruz. Yaşanmış, yaşanacak her türlü kederden uzakta, sonsuz huzurdayız.